Poniższy tekst w znacznej części miał być początkowo odpowiedzią na komentarz Skubanej pod poprzednią notką, ale uznałem, że wkleję go jako oddzielny wpis, bo niechcący napisałem kilka rzeczy, których nie chciałbym zgubić czy zapomnieć.

Kiedy w dniu katastrofy szedłem ze zniczem pod Pałac Prezydencki, mijałem grupę udającą się docelowo na Marsz Żywych (mieli to zresztą napisane na kurtkach) i zjebałem ich przewodnika jak chyba nikogo wcześniej; wyobraź sobie, że w tym gęstniejącym, milczącym tłumie, przy całej panującej wokół, wymykającej się wszelkim opisom atmosferze, dosłownie kilka godzin po tragedii, wyjaśniał zdezorientowanym ludziom, że Lech był niepopularnym homofonem, ksenofobem oraz gburem. Czy powinniśmy w takich sytuacjach nie reagować, przedkładając uniknięcie żenującego poziomu pyskówki nad obronę własnych przekonań i ludzi je wyrażających? Nie, z baranami faktycznie nie pogadasz, nie wyjaśnisz im nic ani nie usłyszysz przekonywujących argumentów, ale nie wolno nam milczeć ani dać się zakrzyczeć. Agresywnego pijaka nie zignorujesz, bo wejdzie ci na głowę, jeżeli nie odpędzisz go wycedzonym przez zęby „spieprzaj, dziadu”; niestety, jeśli w takich sytuacjach nie zniżysz się do pewnego poziomu i nie kopniesz w dupę, to ów poziom ściągnie cię do siebie i będzie jeszcze mniej estetycznie. A w ogóle, to pieprzyć estetykę.
Druga sprawa o której piszesz, czyli zachowanie krytyków Prezydenta podczas żałoby i później- całkowita zgoda. Muszę się przyznać, że początkowo miałem z tym spory problem, bo z jednej strony serce się rwało, żeby wykrzyczeć tym wszystkim ludziom i mediom- „Spierdalajcie! W paskudny i przemyślany sposób niszczyliście tego człowieka za życia, nie udawajcie teraz wzruszenia i smutku. Nie macie prawa stawać w jednym szeregu z żałobnikami, a mnie szkoda nawet na was splunąć”. Z drugiej strony niektóre wypowiedzi wydawały mi się szczere i poparte jakąś głębszą refleksją (np. o zgrozo ta Michnika) , choć oczywiście nauczony doświadczeniem żadnej do końca nie ufałem.
Żałoba, przynajmniej ta oficjalna, dobiegła końca i powoli zaczyna wypływać faktyczne nastawienie ludzi oraz instytucji- np. na WP prym jak wcześniej wiodą artykuły o wszystko mówiących tytułach: „Dlaczego Jarosław Kaczyński nie ma szans”, albo "Wraca IV RP - groźna dama owinięta czarnym kirem". I znów pytanie: czy w takich sytuacjach wypada siedzieć cicho? Czy reagować powinniśmy dopiero, gdyby przeciwnicy pochówku Prezydenta na Wawelu zrealizowali swoje groźby i zaczęli palić podczas pogrzebu opony, albo rzucać petardy? Dla mnie równie obrzydliwe było samo, pozornie błahe, zapisanie się na facebooku do jednej z kilku grup z serii „Też chcę być pochowany na Wawelu” albo „Stadion Narodowy na Wawelu”, a udawanie w takiej sytuacji, że nic się nie dzieje, bądź unikanie sporu pod pozorem bycia ponad to, wyrzucałbym sobie później jako pewną formę tchórzostwa. A wracając do nagłówków z Wirtualnej Polski i przy okazji kończąc- poważnie zastanawiam się nad wstąpieniem do PiSu.

Szczerze mówiąc, zawsze kiedy uderzam w takie górne tony jest mi trochę głupio i zaraz mam ochotę wszystko rozcieńczyć jakimś głupim żartem. Paradoksalnie, kiedy siadałem jakiś czas temu do komputera, chciałem opisać dwie absurdalne sytuacje z odległej przeszłości, ale się niechcący nakręciłem i oto efekt. A teraz idę spać. I chuj.

PS. I nie Kaczor, tylko Kaczuszka.

EKLAMA

Czytaj dalej

"...przeleciał ptak przepływa obłok
upada liść kiełkuje ślaz
i cisza jest na wysokościach
i dymi mgłą katyński las...".

Nie umiem znaleźć słów.

Z myślą o Panu Prezydencie
Jacek Kaczmarski - "Pan Wołodyjowski"

„No kurwa”- pomyślałem.
„Sługa uniżony waszej miłości”- odpowiedziałem i poratowałem.

Na oświetlonej ogniem zapalniczki twarzy Wielbłąda zauważyłem wyraźną konsternację, szybko odpalił papierosa, rzucił pospieszne „dziękuję” i oddalając się nabrał takiej prędkości, że jeszcze przed najbliższym skrzyżowaniem dogonił słowa, które wypowiedział na powitanie.
Postałem tak chwilę, odprowadziłem wzrokiem kosmatą sylwetkę szybko malejącą w oddali, zapaliłem swojego tym razem papierosa, wpakowałem łapy w kieszenie i dla własnej przyjemności wzruszyłem teatralnie ramionami.
Miałem zawsze dyżurny zestaw pomysłów dziwnych, np. swego czasu chciałem wmontować w layout oplutego zdjęcie, na którym odchodząca od aparatu zgarbiona postać, z przyczepionymi na sznurku puszkami, targa na plecach tabliczkę z napisem „Just Me” (od „Just Married”). Po spotkaniu z Wielbłądem pojawiła mi się wizja wycieraczki, na której napis „Welcome”, czy „Home sweet home”* zastąpiłoby fundamentalne „WTF?!”.

PS. Dziś spadł pierwszy w tym roku wiosenny deszcz, co odnotowuję z radością, zastanawiając się jednocześnie, czy mi do jutra kurtka wyschnie.

Jacek Kaczmarski - "Warchoł"

*Teraz pomyślałem, że przed moim domem jak najbardziej na miejscu byłby napis „Homer sweet Homer”